قوم خاموش

از اين قــوم خاموش كـه خونســردند بيــزارم     در اين بيـــداد آتشــخيـز بي درد نـد بيـــزارم

از آنــــان كــه لاف از مـــــــردي زننـــد ولي       صــد بار ثابت كـــرده اند نامـــردند بيـــزارم

از آنـــان كـــه خـــون مــــــــــــــردم دنيـــــــا      بنــام آخــــرت در شيــشه كـرده اند بيــزارم

از آن دريـوزه مـرداني كه با كشكول دين دائم    ميان كــوچـه هـاي شهر ميگرد ند بيــــــزارم

از آن بي چشم روياني كه بـيزارند از خورشـيد    نظـر تنـگند چـون خفـاش شبگرد ند بيـزارم

خلاصه از خودم  از زنـد گي ازعشق و از فرياد    از اين قـوم خـامـوش كه خونسـرد ند بيـزارم

از آن لحظه كه چيزی آمد پديد .
از آن لحظه كه در قلبت چيزی روييد .

از شوق چيزی بگو
از آن لحظه كه پلكهايت را بسته نمی ديد .
از آن لحظه كه نگاهت چيزی می جوييد .
از مهر چيزی بگو
از آن لحظه كه لبخندی به لبهايت آمد پديد .
از آن لحظه كه برقی ميان چشم هايت می شد ديد .

از عشق چیزی بگوی
از آن لحظه كه ازدهام افكارت تو را در هم پيچيد .
از آن لحظه كه دلت تنها برای يك چيز می تپيد .

از ناگفته هایت چيزی بگو
از آن لحظه كه كلام از فرط شوق ميان لبانت گم گرديد .
از آن لحظه كه از چشمهايت ، گفته هايت را تراويد .
از عشق چیزی بگوی
از آن لحظه كه جنبش نبضت ميان تنهایی و ياد آمد پديد .
از آن لحظه كه اشك بر گونه هايت سريد